Een bijzondere ontmoeting met de man op het bankje.

Een bijzondere ontmoeting met de man op het bankje.

28 juni 2018 0 Door Jeanet

Vanmorgen wandelden we een wandeling die we regelmatig lopen, maar deze wandeling kreeg een bijzondere herinnering.

We wandelen regelmatig in de Kuzemerkooi. Een prachtig natuurgebied/park bij ons in het nabijgelegen dorp Oldekerk. Dit keer zette mijn man ons af bij de andere ingang, voordat hij naar het werk ging. Vanaf ons huis is dit namelijk 20 minuten lopen, op zich geen probleem maar mijn zoontje loopt nog niet zo snel, waardoor we vaak de andere ingang kiezen die dichterbij is. De andere ingang is ook heerlijk stuk om te wandelen, dus deze manier was een fijne oplossing.
We genoten van de rust, de natuur en het zonnetje. Het is een heerlijk rustig plekje, waar om 7.30 uur nog maar weinig mensen zijn. We liepen langs de brug, de kabelbaan en over de heuvel. We kwamen de eerste dorpsbewoner tegen, een man met twee hondjes. We groetten elkaar en vervolgden beide ieders eigen pad.

vlot kuzemerkooi

We liepen naar het vlot, ik zag al dat er iemand op het bankje zat bij het kabouterbos. Maar echt goed duidelijk kon ik niet zien wat die man daar deed. Eerst leek het erop dat het een scootmobiel was en een meneer die gewoon aan het picknicken was. Samen met mijn zoontje ging ik zoals gewoonlijk met het vlot.
Daarna liepen we naar het kabouterbos. De man groette ons en we groette terug, ik twijfelde ga ik een praatje maken of lopen we door. Duidelijk was nu wel te zien dat deze man er niet alleen aan het kamperen was. Op het bankje lagen diverse tassen en spullen en over de fiets heen lagen ook allemaal spullen.
Ik besloot om een praatje te maken, want was eigenlijk ook wel nieuwsgierig wat hij hier deed.

De man vertelde me dat hij geen huis had en het hele jaar zo leefde. Hij zocht campings op om te kamperen met zijn tent, maar kampeerde ook zoals nu gewoon in de natuur. Geen eindbestemming, maar op de fiets stappen en maar zien waar hij heen ging. Wel had hij een opslagplek met spullen staan.
Verzorgd zag hij er niet uit, een oude te grote trui, een te grote broek wat vast was gezet met elastiek en zijn gebit zag er ook niet fris uit. Maar hij was erg aardig en absoluut in voor een gezellig praatje. En aan de afval te zien, keurig in een afvalzakje, had hij ook te eten en te drinken gehad.
Maandag was hij hier aangekomen. Hij had het laantje gezien en was nieuwsgierig wat er was. Op het bankje is hij gaan zitten en vervolgens besloot hij om hier te gaan slapen en nu was hij er nog steeds omdat het hem zo goed beviel.  Eerst zou het een nacht zijn, maar doordat het er zo mooi was besloot de man langer te blijven. Hij kreeg AOW en had kleine pensioentjes waar hij rond van kwam. De vrijheid vond hij heerlijk, geen verplichtingen en zelf vrij om te staan en te gaan waar hij wou. Hij had altijd gewerkt en kwam uit een pleeggezin. Had geen vrouw en ook geen kinderen. Of hij zelf voor deze manier van leven heeft gekozen is me niet helemaal duidelijk geworden, maar het idee kreeg ik wel. Dat hij al 82 jaar was, had ik niet verwacht.
Diverse mensen hadden hem begroet, sommigen een praatje gemaakt en sommigen alleen maar raar aangekeken. Ook de politie is langs geweest vanwege een anonieme tip. De man had z’n legitimatie moeten laten zien, maar mocht van de politie blijven zolang hij geen overlast veroorzaakte en wat meer aan de zijkant ging zodat het minder opviel.
We maakten een gezellig praatje, het is dat mijn zoontje verder wou maar anders had ik graag nog langer met deze man gepraat. Eerst was ik wat angstig om met hem te praten, maar achteraf viel me dat reuze mee !

Ik besloot om de man wat te eten te brengen, gewoon vanwege de bewondering, gewoon omdat ik het wou. Nadat we weer thuis waren en zelf wat hadden gegeten en gedronken, besloot ik dat we hem wat koekjes en drinken gingen brengen. Met het warme weer leek me dat het verstandigste, ik had ook wel fruit en brood in huis, maar ja wat geef je een man met een slecht gebit. Koekjes en drinken leek me daarom wel een goed idee. We stapten op de fiets, maar op het bankje was geen spoor meer te bekennen van deze man. Inmiddels heb ik gehoord dat hij er weer is, maar hebben we nog geen tijd genomen/gehad om er weer even op de fiets langs te gaan, misschien morgen of volgende week? Geen idee hoe lang deze man er zal blijven.

Het gesprek maakte indruk op me. Geen huis en eigenlijk altijd maar alleen. Het lijkt me maar een eenzaam bestaan. Na het gesprek liepen we naar huis en ik zou deze ontmoeting ook niet snel vergeten. Wat zijn we dan eigenlijk rijk en verwend met een eigen huis, altijd een dak boven ons hoofd en veel samen.

Zou jij zomaar op iemand af stappen voor een praatje?